Ik meen dat velen lang overtuigd zijn gebleven dat het deze winter nauwelijks winter zou worden. Zo zag het er althans naar uit tot ver in januari. En nu, de eerste helft van februari, staan opeens de kansen schoon voor een Elfstedentocht. Inderdaad, de winter laat niet met zich spotten. Zij die vrijdagavond slachtoffer werden van de verkeerschaos zullen er best kunnen over meepraten.
Ook met een laagje sneeuw is het mooi in de tuin, al is het contrast enorm met het uitzicht van vorige week, toen de krokussen bloeiden. Dat was de vroegste soort want, gelukkig maar, er volgen na deze sneeuw- en vorstperiode nog andere krokussen.
Vorige week publiceerde ik hier een aangepast gedicht. Deze keer wil ik nogmaals een jeugdherinnering tot leven brengen. Het gedicht “Ik ben geworden als de winterbeek” van Bert Decorte werd in 1942 voor het eerst gepubliceerd. Het leek wel een verplicht nummer in mijn humanioratijd. Ik vond het echter zo mooi dat het me altijd is bijgebleven, zeker in een februariwinter zoals we er nu een beleven.

Ik ben geworden als de winterbeek,
de witte, gans met ijslaag overwelfde,
geheel gedempte – en toch is zij dezelfde
die levensader in het landschap leek

Bij lentedag. Nu ligt het lijf, dat vrij
en vrolijk buitelde doorheen de weiden
of aan een vlakland zich in vijvers vlijde,
goed ingedekt onder de blanke sprei.

Maar ergens aan een bocht, waar het verval
wat groter is, waar ’t ijs niet heel en al
de bedding dekt en nog het water huivert

hoort hij, die hare lente heeft bemind
en blij was om de weelde van dit kind
Het oud geluid verinnigd en gezuiverd.

Zondag 11 maart van 9 u. tot 18 u. is Rik Wouters aanwezig op de Stambomendag van de Heemkundige kring Die Swane, in zaal De Zwaan, Stationsstraat 53 te Heist-op-den-Berg. Hij heeft er een stand met aanbod van al zijn nog beschikbare boeken, waaronder uiteraard “De vier seizoenen in mijn ecologische siertuin”. Uitstekende gelegenheid om een kijkje te komen nemen en eventueel een boek te laten signeren.